Archive for the ‘Het Gat’ Category

Misschien (verhaaltje voor het slapengaan)

Misschien weet je alles al, misschien heb je het licht al talloze malen gezien – in de ongebreidelde wildgroei van een bos, in een rokerige kroeg, dat maakt niet uit – misschien wist je wat je te doen stond toen de gitarist van die ene band dat ene akkoord aansloeg, drumde je de fill met onzichtbare stokken mee in de lucht, misschien realiseerde je je pas ten volle, toen je je omringd wist door oneindig voortlevend leven – de traagheid van de bomen, het blad, de nerven, de kracht – de vogels, de veren en snavels, de dertig keer sneller pompende harten, het dertig keer kortere leven – de kevers, het mos, de schimmels, vretend en verterend, voedsel verschaffend aan volgende generaties, slechts dagen later – misschien realiseerde je je toen dat je er alleen voor stond, met maar één kans, en dat je het desondanks samen moest zien te rooien. Misschien sleur je je gitaar en je vintage buizenversterker al elke week in een busje, misschien help je je drummer met die loodzware kist vol bekkenstandaards – misschien háát je je beste vrienden al na eindeloos veel uren in het oefenhok, die amechtige herhaling van zetten en zelden iets nieuws, uren waarin het ze nooit lukt te vinden wat jij zoekt, onmachtig als je bent om het in woorden, laat staan akkoorden om te zetten – dat licht, die vertraagde groene bloedbanen, dat versnelde hart, dat vreten en verteren, de geur van iets anders dan bier en sigarettenrook – of juist het zware en zwarte, het ware, het vreten en gevreten worden, verteerd door de ongerichte wilskracht van de dromer, ja jij – all Tarzan and no Jane, all Tarzan and no Jesus, no She-sus – en daar lig je dan, te wachten tot je fucking luchtbed leviteert of juist alles om je heen, dat maakt niks uit zo lang het maar beweegt, liever stuurloos dan roerloos, het moet ergens naar toe, ergens heen waar het hart dertig keer sneller slaat en dertig keer langer leeft, waar je nog honger krijgt van wat aan je vreet, het moet nu, nu je nog licht geeft – nu, nu je alles nog weet.

Eerder verschenen in de vrijdageditie nr. 3 van Het Gat, losbladig festivalmagazine voor Down The Rabbit Hole, 29 juni 2018.

Vacuumworst

Zomerdag – zeiknat wakker in een nylon tent van vierentwintig vijfennegentig, je opgezwollen kop voor het eerst naar buiten door een rits met te weinig ontsluiting – de hemel strak cyaan en de bomen gifgroen, pijn aan de ogen, in je lijf een loodzware leegte. Honger. Je wilt schreeuwen, je wilt drinken van de moederborst maar je bent hopeloos alleen met de laatste dronken prins van je dromen – diep in slaap. En toch maakt de magere held straks ontbijt, lurkend van jouw pak lauwe sojadrank, witte druppels in zijn baard. Hij maakt vuur in aluminium, glibbert bleke piemels uit hun plastic jas, legt ze met benige vingers op het rooster en pas als je die warme vacuumworst in je mond steekt, herinner je je de nacht.

Zie je door de bomen

Zie je door de bomen, zie je door de bomen – je ziet haar verdomme door de bomen – het bos niet meer, maar het meer weer wel. Het glinsterende oppervlak van oneindig diep – daar zwom ze, zweefde ze. Deed ze een Venus van Botticelli in haar fairtrade badpak, vleide ze zich neer op haar handdoek in de zon, haar bos rode krullen onmiddellijk in vuur en vlam – je wist dat ze op een dag de wereld zou redden, al was het niet de jouwe. Je hoorde door de woorden haar verhaal niet meer, hapte steeds naar adem aan de oppervlakte – en toch lachte ze om je domme grapjes, lachte ze met heel haar lijf en was je al niet meer weg te denken uit haar leven, zoals zij niet meer uit het jouwe, zo makkelijk en snel betaalde lust zich uit in liefde. Maar dat, lieve vriend, was allemaal vóór je haar van FILOSOFIE beschuldigde.

Geschreven voor de zaterdagavondeditie van Het Gat, losbladig festivalmagazine van Down The Rabbit Hole, 25 juni 2016. De titel was Slordige vriend, maar die had ik van mezelf geleend, dus hier heeft het verhaal weer de werktitel.

Fuck mijn poncho

Fuck mijn poncho. Natter dan dit word ik niet, trek die vershoudfolie van mijn lijf en wrijf me droog op de dansvloer tot ik baad in je zweet en dan – samen in je klamme zak de oeroude hemel in dit aardse moeras. Fuck de poncho.

Geschreven voor de nachteditie van Het Gat, losbladig festivalmagazine van Down The Rabbit Hole, zaterdag 25 juni 2016.

Behalve jij

In drie dagen tijd

jaren ouder maar

gelukkig

geen zak wijzer

waarom zou je ook

we stammen allemaal af

van de apen

behalve jij en je

zwakzinnige vriend

natuurlijk

wat kunnen we anders

dan proberen om

hand in hand

een beetje

omhoog te vallen.

 

Verschenen in de laatste editie van Het Gat, losbladig magazine van Down The Rabbit Hole 2015.

Gedicht om (niet) in te geloven

god in het vuil onder je vingernagels

of niet – gewoon geil genot, geniet en

geloof me hij vindt jou eerder dan

dat jij hem ziet – want hij bestaat al

als je denkt van niet.

 

Verschenen in de openingseditie van Het Gat, losbladig magazine van Down The Rabbit Hole 2015. Titel: Pete Teboskins. Goed kauwen.

Helse strot

Voor Iggy Pop

Ik graai naar je stem-uit-duizenden in de menigte, ik grijp me aan de rafelranden vast, haal mijn klauwen open aan de rasp. Laat het bloed maar stromen, laat het bonken in mijn slapen op de maat van de kick – je hebt mijn naam niet nodig om te weten wie ik ben, oude held. Je hoeft alleen te schreeuwen, te smeken, te vloeken, de goden te verzoeken in mijn naam, steek met je helse strot het vuur nog maar eens aan – jij houdt mijn demonen tenminste niet bij me vandaan.

Geschreven voor de zaterdagmiddageditie van Het Gat, losbladig magazine van Down The Rabbit Hole 2015 naar een titel van Pete Teboskins, maar vergeten te plaatsen.

Einde

Eenmaal gewend aan het vallen

perfecte staat van trage paniek

bouw je vleugels terwijl je al vliegt

we zijn verdomme helemaal het einde

maar niet van deze wereld

eerder het begin

van een elke dag nieuwe.

Start.

 

IN/UIT

Een circushond weet zelf niet dat hij circushond is

al kent hij alle kunstjes houdt hij hijgerig alle ballen

in de oudbakken lucht tot iedereen zegt AF en ZIT lees

IN en UIT ja eindelijk die baard eraf die bril die broek

je kwispelt kwijlt hetzelfde liedje andere groef – shit wat

ben je goed afgericht!

krijg je een koekje

zeg je woef

 

Verschenen in Het Gat nr. 03 van zaterdag 28 juni 2014. Het Gat is het losbladig magazine voor muziekfestival Down The Rabbit Hole.

Vuur in je hoofd

Raast de wind door het gebladerte als een onzichtbaar vuur, heffen we de driekwartlege drankfles ten hemel als de weekendrevolutionairs die we zijn. We hebben nog een dag om de wereld te veranderen. In elk geval achteraf, want de verhalen gloeien helderder op met de tijd, je hoeft nog geen geschiedenis te schrijven. Stuur geen foto’s aan je vrienden, vertel ze nou eens niet wat je ziet. Kijk, kijk goed, neem zwijgend een slok en zeg af en toe: het gaat me beter dan ooit, ik heb vuur in mijn hoofd.

Geschreven bij een door Pascal Tieman en Peter te Bos verzonnen titel, verschenen in Het Gat nr. 02 van 29 juni 2014. Het Gat is het losbladig magazine voor muziekfestival Down The Rabbit Hole.